Barkas weekend 2005 in Maastricht

8ste Barkasweekend

Ontwikkeling van een rugzak.

Misschien zijn er meer mensen die onlangs in de krant de ontwikkelingen hebben gelezen over de rugzak en zijn gebruiker. Je kan op je rugzak een zonnecel plaatsen en tijdens het lopen, stap voor stap, energie verzamelen, welke via een ingewikkeld proces opgeslagen kan worden in een soort accu in je rugzak. Het is een moeilijk voor mij en de uitleg wil ik u besparen, maaaaarrrrrrr ik heb het zelf wel uitgeprobeerd en het resultaat is overweldigend. Je kan dagen zonder uitputtingsverschijnselen meedoen met het BARKASWEEKEND in Maastricht!!!!

Het is trouwens niet slechts een weekend geworden. want op de reis er naar toe kwam ik regelmatig Barkassen tegen. In het begin riep ik nog, alsof ik niets wist,: "En waar gaat de reis naar toe". Het antwoord was telkens hetzelfde: "naar Maastricht natuurlijk",Jullie toch zeker ook? In elke jachthaven, in elk grintgat, in elke mooie plas . . . . . . . . altijd weer die Barkassen.

Ik kan u vertellen dat ik er van genoten heb. Deze keer kwamen er 43 boten. Voor sommigen was de reis te ver, omdat de vakantie reeds voorbij was en men al weer moest werken of men zag er tegen op om over de grote rivieren te moeten varen. Ook nu hadden we weer te maken met zieken. Het doet mij beseffen dat we in die 8 jaar allemaal ouder worden en dat het niet altijd zonder blaren gaat, om maar in de rugzaktaal te blijven. Zakkie hoopt dat het beter met u allen gaat.

In het Bassin van Maastricht lagen we allemaal met de kont naar de terrasjes. Het Vrijthof op een mooie zaterdagavond was er niets bij. Het bestuur en de organisator waren al bijna een week van tevoren aanwezig.Er moest veel geregeld worden. Met de havenmeester en zijn hulp, om alle schepen een eerste plekje te geven. De vlaggen moesten op een mooie locatie worden opgehangen, zodat ze van verre te zien waren. Er moesten contacten gelegd worden met de eigenaars van de eettentjes en de terrasjes rondom. Vriendschap sluiten met de bewoners, zodat ze het ons niet kwalijk nemen als er meer geluid wordt geproduceerd dan gebruikelijk. Kortom: zij waren druk.Bij het bestuur zijn er ook die zo ver gaan om dit voor elkaar te krijgen, dat zij 's morgens vroeg alle tafels en stoelen klaar gingen zetten op een terras. Het zou ook kunnen zijn dat ze de meisjes zo lief vonden en zij zich daarom wilden uitsloven. Ik vond het een goed gebaar van de heren!

Om 18.00 uur op vrijdagmiddag werden we op het ponton welkom geheten door de havenmeester Lei Souren. We ontvingen informatie over het reilen en zeilen in het bassin, het programma van het weekend en over de stad Maastricht. Als welkomstgeschenk mochten we het glas (van de wijn) houden. Het weer is geweldig en volgens mij heeft iedereen er weer zin in.

Elk jaar leer ik steeds meer mensen kennen. Ik krijg echt veel vrienden nu. Het wordt ook steeds moeilijker im incognito tussen iedereen te verblijven. Sommigen zeggen dat ze het fiijn vinden dat IK er ben! Stel je voor, men verheugt zich op aanwezigheid van een rugzak.

Vrijdagavond ging ieder zijn's weegs. Eten aan boord, eten in de stad, of eten op de gezellige terrasjes achter ons. Later zag ik telkens mensen bij elkaar aan boord stappen en ben zelf zo vrij geweest dit ook eens te proberen. Ik kan het U aanbevelen. Het is leuk. Men neemt een borrel of een pilsje; maakt een praatje en de feeststemming is geboren. Tot in de kleine uurtjes heb ik dit gehoord. Zingen, dansen het kan niet op. Ik kon mijn opgespaarde energie nu al benutten.

De volgende morgen gingen we verzamelen om met de bus naar de grotten te gaan. Een en ander was niet zo goed gegaan en na een uur wachten was de bus er nog niet. BUSSIE KOMT ZOOOO, hielp niet. Uiteindelijk is alles goed gekomen en naar ik heb vernomen was een bezoek aan de grotten van de Jezuietenberg het wachten zeker waard. (Hier zie je o.a. beeldhouwwerken en tekeningen in mergel). In de andere grotten (hier is een labyrint met meer dan 20.000 gangen) vond ik het koud maar de rondleiding was goed. De gids waarschuwde voor verdwalen en vertelde dat als het je overkomt de politie en de brandweer worden opgeroepen om te gaan zoeken, maar mocht er een van de dames afdwalen dan gingen de gidsen zelf zoeken, ja,ja..

Jammer dat er slechts 1 melding was voor de kroegentocht en deze niet door kon gaan. Want dat is nu zo'n programma onderdeel waar een rugzak wel in voor is. Hoewel nu veel energie in mij draag kan ik helaas niet zelf lopen en ging dat vermaak voor mij niet door. Bij alle boten werd gevraagd of men even bij Annemarie langs wilde komen om de financien te regelen. Voor het havengeld en het gebruik van stroom. Moesten we gelijk doorgeven wanneer we weggingen. Als er een ding is wat ik vervelnd vind is het wel van tevoren zeggen (als ik nog een feestavond tegoed heb) wanneer ik weg ga. Als het gezellig is blijf ik en als het niet gezellig is, maak ik het gezellig en blijf ik ook. Maar tjonge, tjonge wat Annemarie allemaal heeft moeten regelen om alles te laten slagen......dat is niet te beschrijven. Ik denk dat ze er zelfs van wakker heeft gelegen of grijze haren van heeft gekregen. De meeste mensen zien niet wat er achter de schermen gebeurd. Ik kan U verzekeren: Het bestuur verzet heel wat werk met elkaar om het ons naar de zin te maken. En deze keer was het Annemarie die de kar moest trekken. Dank je wel voor al je inzet. En dan de feestavond. In het dans en partycentrum Bernaards. Waar we een schitterende demonstratie kregen van de kampioenen van de dansschool. Latijnse dansen zoals rumba, cha-cha-cha en jive. Klasse. Voor ons speelde de band All Sounds. Zij deden hun naam eer aan en speelden inderdaad allerlei. We hebben gedanst, gelachen, weer gedanst en gedronken, nog eens gedanst en gepraat, een laatste dans en toen terug naar boord. Het was een gezellige avond. Heen waren de meesten komen lopen en terug zou er om half een een bus zijn. Maar ja, de buservaring van die dag was niet zo best en ook deze keer stelde men ons niet teleur: er was geen bus. Afijn de meeste gingen toch maar weer lopen en lieten onderweg zelfs het potje met vet horen. (komt zoiets nou door de drank?) De anderen hebben geduldig gewacht en zijn uiteindelijk veileg thuisgebracht.

Op zondagmorgen worden velen al onrustig. Afsluiten van het Barkasweekend. De een wil al naar huis; de ander drinkt eerst nog koffie en blijft nog tot maandag. Ik voel me altijd een beetje leeg en triest zo aan het eind. Het is altijd weer afscheid nemen. Sommigen zie je pas op de winterbijeenkomst. Henjo mocht het laatste woord voeren en constateerde dat het elk jaar moeilijker wordt om de bijeenkomsten te organiseren. Henk en Jo Wierda willen de taak op zich nemen, zodat een reis naar Sneek in het verschiet ligt. Helemaal zeker is het nog niet, maar dat horen we wel als de nieuwsbrief uitkomt. Natuurlijk heb ik ook die man gezien die stralend op zijn scooter over de kade reed. Samen met zijn vrouw Jean had Wim het toch maar weer voor elkaar gekregen dat we een gezellig Barkasweekend hebben gehad. De reis was ver, maar de moeite waard. Dank, dank, dank.

Maastricht bedankt.

Vele bladzijden zijn nog te vullen over de stad Maastricht. De bezienswaardigheden, cultuur, musea, kunst, antiek, muziek, de terrasjes, winkels, de omgeving. Maastricht moet je beleven. Ik hoop dat u allen op uw eigen manier hebt genoten van alles wat de stad te bieden heeft.

Ik vaar naar huis en laad me weer op
Ik zie in de sluis een Barkas voorop.
Ga je mee naar het grintgat
Dan praten we wat
En........bij het Leukermeer
Zien we je dan weer?
Het is net als de weg heen.
Je bent nooit alleen.
Barkasvrienden ontmoet je overal heen
De rugzak is een vriend voor iedereen




Terug naar Barkasclub pagina

Heeft u opmerkingen of vragen laat het mij weten, e-mail: info@barkasclub.nl
( Last update: 7 februari 2004 )